شاهدخت سرزمین ابدیت

فنجان تهی از قهوه

سارا — Fri, 10 Feb 2012 20:53:44 GMT

خودش است...دقیقا همان است...همان حس دلنشین است.

از پشت شیشه ای که جای ردپای باران مدام بر آن حک می شود به خیابان بارانی و مه آلود نگاه می کنم.گرمای مطبوع کافه انگشتان یخ زده ام را آرام می کند.

قهوه ی داغ داغ را بی طمانینه می نوشم و چه لذتی دارد وقتی که از درون می سوزاندت و می توانی تمام مسیر این نوشیدنی داغ و دلچسب را تا خود معده ات دنبال کنی...

رفت و آمد دیگران را می بینی...به آنها خیره می شوی و این دیگران گاه چقدر نزدیک و گاه چقدر دورند.

با انگشت لبه ی فنجان قهوه را به بازی می گیری و آنقدر این دایره را دور میزنی تا حس سر انگشت اشاره ات کم می شود . و باز فنجان را به لبانت نزدیک می کنی و اینبار قهوه ی ولرم را که لذتی دیگر دارد می نوشی...

مردم را می بینی؟ می گذرند....یکی با چتر...دیگری با چکمه و دیگری با آرامش و آن یکی به حالت دو...دیگری و دیگری و دیگری

و همه ی زندگی در همین دیگری ها خلاصه می شود.دیگران می روند و کافه هنوز باقی است... فنجان ها هنوز روی پیشخوان و صندلی ها هنوز چوبی و شیشه هنوز بارانی...و من ...

و من هنوز نشسته ام با فنجانی تهی از قهوه...ولی هنوز فنجان داغ داغ داغ است.

به دنبال جایی برای تعلق می گردم و بهتر از این کافه ی خلوت و دنج نمی شناسم.

عشق هایی که گذشت

سارا — Sun, 29 Jan 2012 17:30:34 GMT

برف هایی که آب می شوند...

ناودان هایی که می نوازند...

می نوازند شعرهایی از اعماق کودکی و گذشته...

سپید...سپید...سپید

سپید چون برف...حتی نگاهش هم سپید

پیرمردی خمیده همچون همه ی پیرمردها.یک تعریف کلیشه ای:کلاه و عصا و کت و شلواری تمیز و کمری خمیده و چشمانی....خسته...

چشمانی خسته از به دنبال چون تویی بودن.

نگاهت که می کند , نمی دانی تو را می بیند یا مانند شیشه ای بدون زنگار در برابر دیدگانش قد علم کرده ای و هر تابش نگاهش از وجودت عبور می کند و به چیزی در ورای تو می نگرد!

سرش را نیمه بلند می کند و چشمان خسته اش را به تویی که چون گمشده اش هستی می دوزد.نگاهش خالی است...و پر از سوال!!!

شاید تو را تصویری از دخترکی می بیند که روزگاری افسونش کرده بود!

شاید با چشمانش می پرسد که دختری شبیه به خودت را در 50-60 سال پیش سراغ داری آیا؟

و تو غوطه می خوری در تمام سوال های پرسیده و نپرسیده اش.

و تنها یک چیز بر لب می آورد...تو چقدر شبیه خاطراتم هستی!!!

و می گذرد...

پ.ن: شب های امتحان در خوابگاه حال و هوای گاه تلخ و گاه شیرینکی به من سر میزد.جای همه خالی...

فتح من

سارا — Sun, 11 Dec 2011 11:46:43 GMT

اعداد و کلمات برای هرکس مفهوم خاصی دارند.مثل22/9/1370 که به قول فروغ روز فتح من است...فتح.

اما این تنها ثبت چند عدد به اصطلاح با معنا در دفترچه ای کوچک به نام سه جلد یا شناسنامه است.

تولد من در لحظه ی شکفتنم هست...در همین لحظه...همین حالا...

به سان همان پری کوچکی که هر روز صبح از یک بوسه متولد می شود و هر شب از یک بوسه میمیرد.

و زندگی من فتح لحظات بین دو بوسه است.

اما به وقت و زمان زمینی ها که زمان را پدید آوردند...نه ببخشید گذر زمان را :

سه شنبه 22 آذرماه میلاد تن من است و به حساب و کتاب سه جلد دومین دهه ی زندگی ام پایانی آهسته و آرام دارد و گام در سومین دهه می گذارم با روحی سرشار از زندگی.

این روز شاید یادآور نیمه شبی زیبا و سرد و شاید بارانی است که دختری مفتوح شد و فتح کرد تمامی لحظاتی را که در ازل نوشتند برای اوست.

و بار دیگر هوای برفی-بارانی خدا را با تمام وجود به صندوقچه ی سینه فرو می برم و فریاد میزنم...تولدت مبارک دخترک پنج ساله ی همیشگی.

پ.ن:از همه اونایی که تولدم رو پیش پیش تبریک گفتند یا قراره پس پس تبریک بگند یا به موقعشخیلی خیلی ممنون

پوریا...شاید

سارا — Tue, 22 Nov 2011 06:27:00 GMT

تو را که می خوانم....گویی خودم رامی خوانم که از سرزمین ابدیت و جاودانگی برای پوریا نامی میگذرم....و او تنها به خودش میاندیشد و به آرزوهای دور و درازش....

خودخواه نیست....به راستی خودخواه نیست این پوریا نام عجیب, کوچک,عظیم و کودکانه اندیش من...

تنها گرفتاراست.گرفتار آرزوهای دور و درازی که باسرشتش مخلوطشده است.

داستان من داستان همان باغ گل سرخی است که پوریایی درپی نجات من از یادگار ماندن جای زخمی ستاره شکل است و منی در پی نجات پوریا...

به راستی شکوه این قصه از کداممان است؟!...از توست پوریا یا از من؟

از تویی که آرزو میکنی تا از خوشی های جهان سیراب شوی؟!...از تویی که مراآرزو می کنی و من بزرگترین آرزوی توام؟!...

یا از منی که هر غروب از جای زخمی اسرارآمیز که اینبار نه به روی پایم که به روی قلبم است زجر می کشم و برایت می گذرم از هر آنچه به آن تعلق دارم؟!...

آفتاب غروب می کند هنوز...با شکوه و گرم و آرام

و من هنوز گرفتار زخمی بر پاشنه ی پا می باشم که غروب ها را بی تو برایم دردآورتر کرده است.

اما از آن زمان به بعد نمی یابم تو را...

پوریا نام من...من خودم می خواهم که بیمار این سرگردانی به دنبال تو گشتن باشم.

پس خواهشی دارم...من به دنبالت می گردم اما....اما تو پیدا نشو!!!

اگر پیدا شوی....دیگر تمام پرسه زدن هایم,تمام چشم به راهی هایم و انتظارم را بی دریغ نثار که کنم؟!....

پ.ن:ماه آخر پاییز هم شروع شد....پاییز من.شمارش معکوس برای باز متولد شدنم...

آنیتا فرشته کوچولوی گم شده

سارا — Fri, 21 Oct 2011 09:09:08 GMT

تا حالا گم شدی؟!

یه گمشده حس عجیبی داره...

رفته بودم موزه ی رخشویخانه که یه کوچولو با موهای فر و چشمای سبز...مثه فرشته ها بود...شاید ۳ یا ۴ ساله...گم شده بود

گریه می کرد و دنبال مامانش می گشت.

بقلش کردم و باهاش حرف زدم و اسمش و پرسیدم...

اسمت چیه فرشته کوچولو؟ آنیتا

باهاش دوست شدم و منم اسمم رو گفتم... باهاش دوست شدم...

حس خاصی داشتم...شاید منم این حس و داشتم که گم شدم

ما هم رو پیدا کردیم و احساس امنیت رو...

گریه اش قطع شد...مامانش و پیدا کردیم

ولی...

من هنوز پیدا شدم؟

آنیتا بیا خواهشا منم پیدا کنیم...من همون مدت کوتاهی که پیشت بودم حس خوبی داشتم

بیا منم پیدا کنیم...

چه کسی گل لبخند هدیه می خواهد؟

سارا — Mon, 12 Sep 2011 11:21:41 GMT

یک موجود عجیب دیدم...

شاید بگویی یک دیوانه یا یک موجود استثنایی!

از زیر پل یک دسته گل تکمه ای خرید و با من سوار اتوبوس شد.

لبخند میزد...مدام لبخند میزد.

یک شاخه گل را از دسته گلش بیرون کشید و آن را به زن میانسالی که کنارش نشسته بود داد و خندید و با او گفتگو کرد.

وقتی از اتوبوس پیاده شد هم به آقای راننده خسته نباشیدی گفت و شاخه ای گل هم به او داد...راننده که به نظر می رسید مرد بداخلاقی باشد با صدای بلند و کلفت(از ان هایی که ادم در حالت عادی حرف زدنشان هم از جای خود می پرد) تشکر کرد و بلند خندید.

با او هم مسیر بودم....

قدری پیاده رفت و شاخه ای گل را از دسته گلش بیرون کشید و به زیر برف پاک کن ماشینی سفید رنگ گذاشت.

و چند قدم جلوتر در حالی که با گوشی حرف میزد و می خندید به کودک نوپایی که حرص مادرش را دراورده بود و حرف او را گوش نمی داد نیز شاخه گلی داد...کودک خندید و به سوی مادرش رفت و هر دو خندیدند...

و سپس با دسته گلش رفت که رفت....رفت تا شاید باقی گل هایش را به کسی دیگر ببخشاید یا هدیه دهد.محو شد از روی زمین شاید...

لبخند میزد...اما از غم این کار را کرد یا از شادی؟!

دیوانه بود یا استثنایی؟!

این روزها دیگر چه کسی به غریبه های خیابان چه مرد و چه زن با یک شاخه گل لبخند هدیه می کند؟مردم درباره اش چه می گویند؟

من که فکر می کنم دیوانه بود...دیوانه

حالم امروز پر از بودن توست...

سارا — Sun, 11 Sep 2011 18:05:08 GMT

حالم امروز پر از بودن توست...

که بنشینی کنارم رو به آن دیوار

همان دیوار پر از پنجره های چوبی

و من از کودکی ام با تو سخن ها گویم

از همه ناگفته ها...از همه آرزوها

دست هایم باز است...

و پر از خواهش تو...

و پر از عطشی که دستان تورا می خواهد

گفته هایم این است:

که تو این جایی و هر لحظه دلم می خواهد

دست خود را به تمنای رسیدن به تو پرواز دهم

اما...سرنوشت می گوید...

این رسیدن را بارها...خودش از کف دستان زمین خط زده است

و همین تقدیری است که به اندام نحیفم لرزه می آویزد

ناگفته هایم را...تو بگو

آرزوها به کنار

من فقط می خواهم که به دیوار تنم سنگ زنم

و از این همه سنگ...این همه آهن که چه تنگ بر تنم چسبیده اند

روح این کودک پنج ساله ی خود را رهایی بخشم

و از آن در پشتی گذرم...

بروم روی قطار...تا که باد مخمل روی سرم را بنوازد چون تار

و از این حسی...که هم اکنون پر از بودن توست پر و خالی گردم

حالم امروز پر از بودن توست

همه ی حسم توست...

من کجای این قصه گرفتار شدم؟!

ــــــــــــــــــــــــــــــــ

تلخ شدی سارا...خیلی تلخ

۱۹:۱۹ / ۲۰:۲۰ / ۲۱:۲۱ ....به یادته...یا شاید این قراریه که فقط سارا گذاشته؟! یعنی:به یادشی...

بام تهران=توچال(پیاده روی بزرگ بلاگرها در روز بلاگ)

سارا — Fri, 02 Sep 2011 18:35:31 GMT

۲:۴۵ اخرین ساعتیه که قبل از خواب غافلگیرانه روی صفحه ی گوشیم می بینم(۵شنبه بامداد-شب قبل از پیاده روی بلاگرها)

صبح ساعت ۶ از خواب بیدار می شم :دوش می گیرم/ موهامو خشک می کنم/وسایلم و اماده می کنم/میرم تو انباری دنبال کتونیام که ۲ ماهیه مفقود شده(یعنی در اثر نقل مکان نادرست بابام به نمیدونم کجا دیگه ندیدمشون) که پیداشون نمی کنم و به این فکر میفتم که کتونی دیگه ای بپوشم/صبحانه می خورم و ساعت ۷:۵۵ از خونه بیرون میزنم

ساعت ۸:۱۰ با رویای نیمه تمام تو ایستگاه امام خمینی قرار دارم(فقط من میدونم که رویا می خواد بیاد .به همه گفته که نمیاد) ساعت ۸:۲۰ (تاخیـــــــــر!!!)من و رویا همدیگه رو بعد از تقریبا ۴ سال می بینیم.از نظر من تغییری نکرده و هنوز همون رویای نیمه تمامه که شاید کمی از نیمه بیشتر شده باشه(خوب بالاخره اونم ۴ سال بزرگتر شده دیگه) ولی از نظر رویا من خیلی تغییر کردم و بزرگ تر شدم(یه چیزی تو مایه های :کوچولو بودی بزرگ شدی ناقلا......اون قدی بودی این قدی شدی ای بلا....)

توی مترو به گل یخ زنگ میزنم و فاطمه می گه که خواب مونده و چیزی حدود ۱:۳۰ از ما عقب تره و نمیاد.....علیرضا فروهر زنگ میزنه و می گه کجای؟ منم می گم تو ایستگاه فلانیم(جمع که می بندم یعنی سوتی میدم !!! رویا میزنه زیر خنده و خودم هم خندم می گیره)علیرضا می گه : با گل یخی؟ می گم :نه نمیاد. با گفتن اینکه تو ایستگاه فلانیم حدس میزنیم که تو یه قطار باشیم

از قطار پیاده و سه تایی از ایستگاه قیطریه خارج می شیم و با نگار نیک نفس و بچه های تورلیدر سلام احوالپرسی می کنیم.ساعت ۹:۱۰ است.(قابل توجه دوستان که قرار بود ساعت ۸:۳۰ کنار ایستگاه مترو قیطریه باشیم)بازم منتظر دو تا دیگه از بچه ها وایمیسیم.

سوار ون می شیم.اقاهه راننده خیلی خیلی عصبانیه...هی می گه ... هی ما جواب میدیم...هی اون...هی ما... من می گم حالا شما ببخش...بچه ها می گن واسه چی معذرت می خوای=(بچه ها)=(من)

(عکس کاملا دزدی از وبلاگ نگار نیک نفس :دی عکاس خودش بوده اسمش هم اونجا هست)

واسه از دل اقاهه راننده در اوردن=اقاهه راننده ... اقاهه رانند...یالا بزن تو دنده...میریم به بام تهرون...اقاهه راننده.....

بهنامترین زنگ میزنه به نگار و بوق بــــــــوق بوقققققق بوووووق(سانسور)

۹:۳۰ جلوی در اصلی بام تهران...مسعود و مهدی یزدی از ساعت ۸:۳۰ منتظر ما بودن.

میریم بالا....از همون اول یه سری از بچه ها هر ۵ دقیقه یه بار می گن: صبحونه...صبحونه...صبحونه(تکرار جهت درک این احساس که یه دارکوب هی به گیجگاهتون نوک می زنه)

بهنامترین توپ والیبال اورده(من بعد از بازی روش یه اسکلت نقاشی کردم) و وسط راه بچه ها همه جور بازی ای باهاش می کنند(والیبال/فوتبال/قل بده و...) این توپه یه دوباری افتاد تو دره که یه بارش رو علیرضا و یه بار دیگش رو مجتبی و دفعه بعدی رو هم مهدی یزدی دقیقا از وسط دره(عین این فیلم ترسناکاست صحنه)که سگ و گرگ ازش رد می شدند اود.(بزن به افتخار تیم نجات)

بعد از پیاده روی ساعت ۱۱ رفتیم و به اسم صبحونه یه چیزایی خوردیم....البته به اسم صبحونه چون تنها کسی که چیزی شبیه صبحونه خورد بهنامترین بود که نیمرو خورد(یکی بستنی یکی دلستر...اصلا یه وضعی بود این صبحونه هه)سر میز هم کلی حرف زدیم و عکس گرفتیم و خندیدیم...

البته سبب خیر زیادی هم شدیم چون اگه ما نمی خواستیم رو میزو صندلی هاشون بشینیم تا سال دیگه تمییزشون نمی کردند...البته صندلی ها رو وقتی از جامون بلند شدیم دیدم ااااا چقد تمییز شده منم که مانتوم سفید

همگی انرژی گرفتیم...نزدیک زمین تنیس یه وسطیه توپ بازی کردیم(من تو تیم خوبه بودم)بهنام ترین رو حساب اینکه بازی بچه ها رو می شناسه شروع کرد به یاد کشی و هر کی رو که دوست میداشت رو خودش برمیداشت و هرکی رو که دوست نمی داشت پاس میداد تو تیم علیرضا

تیم علیرضا: شاهدخت سرزمین ابدیت(خواهش می کنم ... خواهش می کنم...من متعلق به همه ی وسطی دوستان ملتم هستم....اصلا اومدم تو زمین ببین چی شد ورزشگاه...ترکید)-آمد-فرناز ارکان پور-سهیل ارکان پور-پویا کوشنده فر-نوید چهره سا-کوروش-میلاد و خود علیرضا(گویا نگار نخودی بوداخه تو متن وبلاگش نوشته تو تیم ما هم بوده)

تیم بهنامترین:نگار-توحید قهرمانی(پدری)-آزاده ویوارا-رویای نیمه تمام-مهدی یزدی-مسعود-مجتبی و خود بهنام اقایی

نسرین خانومی و محمدینوی کتونی(پسری با کفش های کتونی)و کوروش و علی خاموشیان و امید رحمانی(عکاسمون)بازی نکردند

سنگ -کاغذ- قیچی(هیشکی-دو تا سنگ اوردن هم بهنام هم علیرضا) سنگ -کاغذ-قیچ(بهنام) سنگ-کاغذ-قیچی(هیشکی) سنگ -کاغذ-قیچی(بهنام) سنگ -کاغذ-قیچی(بهنام) در کل تیم های ضعیف همیشه اول میرن تو زمین تا بیشتر جلز و ولز کنند(بچیا سوختین؟؟؟)

تیم بهنام ۱۰ دقیقه وسط زمین بود...پرپرشدن بازیکن ها رو دیدیممن چون پرتابم تو وسطی خوب نیست فقط دو بار توپ زدم که دفعه اول رو بچه ها کلی واسم تشویق کردن که بالاخره توپ دست سارا هم رسید(البته یه بارش رو میلاد توپ بهم داد که گریه نکنمبقیه رو یا میلاد میزد یا نوید یا علیرضا)

تیم قدرتمند و سرفراز ما وارد زمین شد یادم رفت کل بل هایی که گرفتیم رو بشمرم...فکر می کنم به ۲۰-۳۰ تایی رسید.تا نیم ساعت اول که هیشکی از زمین خارج نشد بعدش بل هامون تموم شد بچه ها هی رفتن بیرون ولی با وجود سهیل همه دوباره اومدن تو(من اصلا توپ بهم نخوردالبته برخلاف تصور شوم بعضیا من خیلی هم وسط بودم و خیلی هم تو بازی...گفتم توپ خوب نمی ندازم ولی خداییش توپ خوب رد می کنم)

همین جا جاداره که از بل بگیرهای غیور تیم تشکر و قدردانی کنم:پویا کوشنده فر-علیرضا فروهر-سهیل اراکان پور

عکاس عزیز پرشین بلاگ-امید رحمانی عزیز- هم از بازی عکس می گرفت و وقتی تیم ما وارد زمین شد زاویه روتغییر دادولی داغ به دلش موند که واسه دور بعدی که تیم بهنام میاد وسط(دوباره)زاویه اش رو عوض کنه(هیچگونه مسولیتی با من نیست نقل مستقیم خودش با تحریف کامل و تمام اینجانب بود)

وسط بازی سه تا پیرمرد(با دل فوق العاده جوون) اومدن و واسمون شعر نگو نگو نمیام (هایده)رو خوندن...انقده حال داد

بعد از وسطی استپ هوایی بازی کردیم...فقط یادمه که من آهو بودم....یه کروکدیل هم داشتیم که به خاطر اسمش خیلی معروف بود بعدش هی صداش می کردیم تندی سه تا امتیاز منفی گرفتبراش اسم انتخاب کردیم....زبونم لال اسمش رو گذاشتیم گاومیش

نگار هم که اسمش خرگوش بود با مخ خورد زمین...البته بعدا اسمش شد کوآلا

بعد از تمام بدو بدوها و بازی ها یه اب بازی خفیف کردیم جهت دور کردن گرما

ساعت ۲ بود ...عزممان را جزم کردیم که بریم پایین...برخی با اتوبوس رفتند(اتفاقا برخی که هی می گفتن که پیاده میایم ما) و من و ازاده ویوارا و نسرین خانومی و محمدینوی کتونی و مسعود و مجتبی و آمد و مهدی یزدی و علی خاموشیان پیاده رفتیمنفسم بالا نمیومد...

بعضی ها خداحافظی کردند و ما هم سه تا ماشین شدیم کمی دوستانه نشستیم و رفتیم رستوران سنباد(تبلیغ نباشه) و دلی از عزا در اوردیم (این همون دل است که گفتم)

ساعت ۵ بود که از بچه ها خداحافظی کردم....ساعت ۶:۴۰ رسیدم خونه البته به خاطر شلوغی و از اینجور چیزا نبودااااااا باید ۶ میرسیدم .تاخیرم به حرف گرفته شدن اینجانب توسط یک اقای مسن بود که خودش یه پست طنز می شه که بعدا می نویسم

ساعت ۱۰ خوابیدم

جای همه به شدت خالی بود

انشا:ماه رمضان امسال را چطور به سر بردید؟

سارا — Tue, 30 Aug 2011 21:30:22 GMT

و خدایی که در این نزدیکی است

پای آن کاج بلند

لای این شب بوها

روی قانون گیاه

روی اگاهی اب...

انشا: ماه رمضان امسال را چطور به سر بردید؟

به نام خدا

بی او...

پایان.

پنجره ی ذغالی

سارا — Fri, 26 Aug 2011 21:24:26 GMT

دیگه فایده ای نداره....

هیچی به هیچی...چهار دیواری های تنگ تر و تنگ تر و تنگ تر

خیلی وقته که نور افتاب و نچشیدم و بوی گل و ندیدم و نم بارون رو نشنیدم...

یه تیکه ذغال برمیدارم و یه مربع بزرگ می کشم روی دیوار سفید اتاق.

حالا هم یه بعلاوه وسطش...

فکر می کنی همه چی درست بشه؟!

فکر می کنم که این تنها پنجره ی اتاقم یه روزی باز بشه...شاید .

دیگه از پنجره های چوبی قدیمی هم کاری برنمیاد...اخه موریانه ها خوردنشون...

صدمین پنجره (یکی از پست های قدیمی و کوتاه ام...یادش بخیر)

.......

هـــــــــوی با تو ام (با خودم ام)

تا کی می خوای چشماتو ببندی؟!

ببینم اصلا حواست هست؟! اصلا حواست هست کجا پاتو میذاری؟! یا چه هوایی رو می کشی تو سینه ات؟!

خیلی ها دور و برتند...می بینیشون؟؟؟

رضا رو چی؟ اونو هم می بینی؟

چشاتو باز کن... خوب باز کن

رضا همون پسریه که تو مترو کارت شارژ می فروشه و دیستروفی عضلانی داره...همونی که به زحمت حرف میزنه یا به سختی خودشو معلق به میله ها نگه میداره.

رضاها رو بشمار...رضای ۱ رضای۲ رضای ۳ و ...

شاید وقتش رسیده که تو هم تکونی به خودت بدی...فکر نمی کنی زیادی تو دنیا جا تنگ می کنی؟!!!

هـــــی با توام....یه تکونی بخور اخه...